Na de bevrijding ging Wim in Rotterdam op de witgoed afdeling van een groot warenhuis werken.
Later kwam hij bij de Rijks Luchtvaart Dienst terecht. De dienst zorgde onder meer voor reparaties aan vliegtuigen, het zoeken van oplossingen voor technische problemen, het vervaardigen van onderdelen en het wegen van die aluminium reuzenvogels. Daar werkte ook Jan Th. Endenburg. Jan is daar zijn hele werkende leven gebleven, ook al startte hij in 1957 zijn eigen firma EngaSound; met goedkeuring van zijn werkgever.

Wim de Haan (Willem - zoals hij door bevriende relaties amicaal genoemd werd) ging vervolgens bij AudiTrade werken, gevestigd aan de Singel 160 in Amsterdam. AudiTrade was de importeur van de befaamde Thorens TD-124, en later de snaar-aangedreven TD-125 en TD-150. Ook werden de Ortofon moving coil elementen en pick up armen, de Decca pick up elementen, plus de Leak versterkers en de Leak Sandwich luidsprekers geimporteerd, verhandeld en indien nodig gerepareerd en gerserviced. Die produkten behoorden tot het topsegment van de high fidelity. Dat waren sterke merken waarvoor nauwelijks geadverteerd hoefde te worden. Voor Wim vormden ze voor lange tijd dé referenties van de werkelijkheids-weergave.
Bij AudiTrade had hij de leiding over de Afdeling Hi-Fi apparatuur: inkoop, verkoop, service en reparatie.

Wim de Haan was van de groep waartoe ook Henri Van Hessen (Transtec), Jack Cluysenaer (Audioscript), Jan Th. Endenburg (Engasound) en nog een aantal importeurs gerekend werden, al behoorde Wim toch wel tot de jongsten van van het stel. Ze waren stuk voor stuk commercieel ingesteld, maar ze streefden met hun kwaliteitsproducten allemaal de zogenaamde Werkelijkheids-Weergave na, de WW, wat later de High Fidelity werd genoemd en nog veel later met High End werd aangeduid.

Ze staan hier op de cover van de uitgave van december 1965 van Radio Bulletin. De foto was gemaakt op een zonnige dag voor of tijdens de Firato '65 die in september van dat jaar gehouden werd in de RAI in Amsterdam. Afwezig is Jack Cluysenaer. De fotograaf was Jan Arends.

Van links naar rechts zijn te zien:

H. Westerdorp van Kinotechniek (Sennheiser)

L. Mayer van Tempofoon (Garrard en Radford)

P. van Zanten van Norden (Era draaitafels)

W. de Haan van AudiTrade (Thorens platenspelers, Decca pick up elementen en armen, Ortofon elementen en armen, en Leak versterkers en luidsprekers )

G.P.A. Scheffers van Naho (Lenco platenspelers, Svenska luidsprekers)

G. Valks van Acoustical (Bang & Olufsen)

M. van Geelkerken van AMROH (Elac platenspelers, Amroh versterkers, Wharfedale luidsprekers)

H. van Hessen van TransTec (Quad ESL luidsprekers, versterkers en tuners, Kef luidsprekers)

K. Toethof van Inelco (Trio-Kenwood)

J. Th Endenburg van Engasound (Acoustic Research draaitafels en luidsprekers, Fane luidsprekers, Jordan Watts luidsprekers, Kelly bandluidspreker en 3KF luidsprekersystemen).

In 1968, of wellicht al eerder, vatte Tandbergs Radiofabrik uit Noorwegen het plan op om een eigen handelsvestiging, een verkoop- en service-bedrijf, in Nederland te vestigen. Dat werd Tandberg Radio N.V. in Den Haag, Stationsweg 76. Martin van der Donk werd algemeen directeur.
Van der Donk zocht een manager voor de verkoop- en service-afdeling van de nieuwe vestiging. Dat werd Wim de Haan.

Het gevolg was dat in "Luister..." van februari 1969 een advertentie van AudiTrade verscheen waarin gemeld werd: "Onze heer W. de Haan gaat per 1/3 naar Tandberg. AudiTrade zoekt als opvolger contact met een ALL-ROUND HIFI-MAN."

Het groeiende marktaandeel van Tandberg maakte het zoeken naar een groter pand noodzakelijk. Het volgende adres was Jan van Nassaustraat 108 in Den Haag, en in 1974 werd dat Mercuriusweg 26, ook in Den Haag. Mercuriusweg 26 was een groot pand met veel ruimte voor een technische dienst, een magazijn en op de eerste etage een ruim gedimensioneerde, luxe luisterruimte voor demonstraties. Daar werden in het begin ook bijeenkomsten met dealers gehouden. Wim bepaalde waaraan het interieur moest voldoen, waar de apparatuur voor demonstraties en display werd opgesteld, hoe de stoffering was, etc. Hij hoefde maar in zijn handen te klappen en hij wist of de akoestiek OK was of op bepaalde plaatsen gedempt moest worden.
In de jaren '50 werd het begrip werkelijkheids-weergave geboren, dat onder invloed van de Engelsen al snel in Nederland "high fidelity" (hoge getrouwheid) ging heten. In de jaren zestig maakte de high fidelity een belangrijke groei door die zich in de jaren '70 in stijgende lijn voortzette. Wat vandaag de dag de pc en de nieuwste digitale opname formaten voor beeld en geluid zijn , waren toen de spoelen-bandrecorder, de direct drive en via een snaar aangedreven draaitafels, de uitgekiende luidsprekersystemen en de prachtige versterkers.

Links een advertentie voor Amsterdam uit 1975.

Toen ik in 1972 mijn reclamebureau begon en met free lancers werkte verwierf ik al snel Engasound van Jan Endenburg als klant. Zijn budget, relatief bescheiden, liet veel variatie en effectieve en succesvolle campagnes toe. Bovendien had hij interessante producten. Een volgende, nog meer belangrijke klant uit de consumentenelektronica werd Tandberg Radio B.V. waarvoor ik vele jaren campagnes maakte, stands voor de Firato-tentoonstellingen ontwierp, audio-visuals (dia presentaties) schreef en story-boards tekende, akties bedacht en wat al niet.
Deze jaren van de economische bloei van de hi-fi waren boeiend en de enorme vlucht die de audio nam culmineerde uiteindelijk in wat we tegenwoordig high-end noemen.

Nu was Vebjørn Tandberg, de oprichter van Tandbergs Radiofabrik, een zeer sociaal mens die het goed met zijn werknemers voor had. De werknemers hadden de beschikking over allerlei faciliteiten. Er was een fotoclub, een toneelclub en goed geoutilleerde fitnessruimten stonden de werknemers ter beschikking. Er was nog iets belangrijks. De productiemedewerkers stonden niet aan een lopende band, maar er waren groepen samengesteld van vier tot zes mensen die in kleine units de produkten bouwden. Geen saai werk dus. Dat was uniek!

Links een advertentie uit de campagne 1977/1978 met de Studio Monitor luidsprekers, de 10X bandrecorder, de TR-2075 tuner-versterker en het TCD 310 cassettedeck.

De kwaliteitselectronica van Tandberg had veel concurrentie te duchten, vooral van de Japanse electronica-industrie. Als het om schakelingen en geluidskwaliteit ging stond Tandberg op grote hoogte. Maar de vormgeving, het design, bleef achter. Het kwam na zoveel jaren van groei uiteindelijk zo ver dat de Noorse regering moest ingrijpen om de positie van het merk Tandberg te verbeteren. Tandberg had vijf fabrieken rond Oslo, plus een aantal verkoop-vestigingen in het buitenland, in Nederland dus en belangrijk was ook Tandberg America. Om zich nu van staatsteun te verzekeren werd er gereorganiseerd en bleef een kern van twee fabrieken over. Tandberg kreeg de opdracht om binnen een periode van twee jaar een nieuwe elektronica-lijn te ontwikkelen en op de markt te positioneren en daarmee weer winstgevend te worden.

De reizen naar Parijs om "Le Festival du Son" en "Les journées de la haute fidélité" te bezoeken , samen met Wim de Haan, vertegenwoordiger Hans van Tuil, en Paul Hattink van Hi-Fine, waren altijd hoogtepunten. Dat waren gelegenheden om internationaal befaamde ontwerpers en producenten te bezoeken, mensen van Audax, Elipson, JM Lab (Focal), Confluence, etc. En samen met Wim ontmoetten we Georges en Elisabeth Cabasse, bezochten we de shows van Farad Azima. En Keith Monks (die Wim al jaren kende) nodigde Wim en mij eens uit voor een perfect diner.

Maar ook in Nederland tijdens een Firato was het altijd interessant om met de concurrenten en collega's te praten. Op de woensdag (voordat de tentoonstelling op donderdag haar poorten opende voor pers en speciale genodigden) werd door een ieder hier en daar een kijkje genomen en elkaar goede zaken toegewenst. Het grootste compliment kregen we toen ik een diashow had gemaakt waaraan Wim een zeer belangrijke fotografische bijdrage had geleverd en die waarderend door Jan Kool in "Luister..." werd beoordeeld.
Op de dag voor de opening van de Firato '76 kwam de verkoopdirecteur van Sony langs en bekeek de 20 minuten durende diapresentatie "Het Instrument en de Melodie". Na afloop stelde hij de min of meer rethorische vraag: "Waarom hebben wij dat niet!?" Ja, Sony had een toren van op elkaar gestapelde tv-toestellen die een video lieten zien van ster- regisseur Bob Rooyens. Dat was hun keuze. Ze hadden zeker een pakkende diapresentatie er bij kunnen hebben, in een speciale cabine zoals wij dat dus deden. Ook stond Charles Aznavour opeens in de cabine om zich te oriënteren. Hij was geinteresseerd in alles wat met opnametechniek te maken had.

Wim de Haan en ik bezochten eens een stand met allerhande luidsprekersystemen. Wim, die opgegroeid was met de boeken van G.A. Briggs, klopte dan op de zijpanelen en als het hol klonk, dan zei hij: "Afgekeurd!". Hij wist waar het over ging.
Mission gebruikte sorbothane voor de ontkoppeling van het contragewicht in de dure pu arm ontworpen door John Bicht. Dat was terecht een perfectie ontkoppeling. Als je een dergelijk materiaal ontdekt hebt wil dat niet automatisch zeggen dat het voor alle toepassingen geschikt is.
Toen Mission de nieuw ontwikkelde draaitafel introduceerde bleek dat die op drie bollen sorbothane stond. Ik tikte tegen de plank in het audio-rack waarop de draaitafel stond en de luidsprekers gaven luid en duidelijk mijn tikken weer. Een beetje té luid naar mijn idee. Ik kon het niet laten. Ik zei: "Afgekeurd!".

In Den Haag hadden de heren Van der Donk en de Haan al geanticipeerd op de mogelijkheid dat de formule van de onderneming gewijzigd zou moeten worden door andere merken in het programma op te nemen. Desalniettemin kwam het bericht uit Noorwegen dat Tandberg failliet was hard aan, temeer daar het uit de krant vernomen werd - Het Financieel Dagblad - al voor er een fax van het hoofdkantoor was ontvangen. Tandberg Nederland B.V. zoals de onderneming was gaan heten, kon zo niet langer voortbestaan.

Wim de Haan had een neus voor technische en commercieele kwaliteit en had een nieuw merk gesignaleerd dat in zeer korte tijd veel opzien baarde, ook al bestond het leverings-programma voornamelijk uit één bijzondere luidspreker en een nogal dure combinatie van voor- en eindversterker. Farad Azima was de man die Wim in Parijs ging bezoeken. Azima had geen grote stand maar stond met de befaamde Mission 770 op een kleine tussenetage in het trappenhuis. Daar troffen we hem aan. Hij had zich laat aangemeld en hij was een beginneling. Maar dat eerste contact liep uit op een vruchtbare samenwerking. Farad Azima had de Mission luidsprekers en de Cyrus electronica (later noemde hij zijn zoon Cyrus). Korte tijd later werden er pick up armen en elementen aan toegevoegd.

Maar Wim had meer plannen. Hij dacht erover om Mikrofonbau te gaan voeren. En de Dynaudio luidsprekers. Maar de demonstraties van de heer Skanig moesten het uiteindeloijk afleggen tegen de demonstraties door Farad Azima van de Mission 770 en de high end pick up arm plus het high output moving coil element. Mikrofonbau en Dynaudio werden slechts korte tijd gevoerd. Interessanter waren de luidsprekers van de franse firma Cabasse. Wim bezocht de beurzen in Frankrijk en Duitsland en kende de systemen goed die aanvankelijk door Stuut & Bruin in Den Haag werden gevoerd.