News & Views - Nieuws & Meningen

 

De Trump-Doctrine en Hoe die Duidelijk te Zien.

Oorspronkelijk artikel gepubliceerd door Helios d'Alexandrie op Dreuz.info op 21 oktober 2019

 

Het gewapende conflict tussen Turkije en de Koerden heeft geleid tot een overdaad aan inkt, en commentaren waarvan er geen enkel is die het publiek in staat heeft gesteld om precies te begrijpen wat er is gebeurd.

De redenen die de Trump-regering ertoe hebben gebracht om het contingent van duizend soldaten die in Syrisch Koerdistan zijn ingezet terug te trekken, zijn onduidelijk. In plaats daarvan hebben we er bewust voor gekozen om te praten over een slecht inschattingsvermogen, over onvoorzichtig en roekeloos denken, of - erger nog - verraad.

 

De gratuite blindheid van de deskundigen

De virtuele eliminatie van het Islamitisch Kalifaat (DAESH) werd niet toegeschreven aan Donald Trump. Een "te verwaarlozen" en gewetensvol vergeten detail, geen van de nieuwsaanbieders had de moeite genomen om te melden dat door het verpletteren van het Kalifaat Trump wederom zijn belofte was nagekomen. Te zeggen dat Trump niet in de redactiekamers geliefd is, is een eufemisme, dat hij verafschuwd of gehaat wordt zou nauwkeuriger zijn, en deze afkeer of haat vertroebelt de visie van journalisten, van analisten en vermeende deskundigen. Het is echter triest om vast te stellen dat degenen wier ethische code neutraliteit en objectiviteit vereist, dat ze neutraal en objectief zijn, geen andere zorg hebben dan ons aan te zetten tot het delen van hun haat.

 

Diegenen onder de "deskundigen" die niet door de praktijk worden ingehaald, maar die ervoor kiezen om kritiek te leveren op de strategische oriŽntaties van de Amerikaanse president, zijn zeker geloofwaardiger. Zonder hun voorkeuren in twijfel te trekken, laten ze de deur open voor discussie; dat is hun verdienste, maar hun visie op het gebied van geopolitiek houdt geen rekening met nieuwe realiteiten. Net als sommige generaals hebben ze moeite om de gevechten uit het verleden te voeren.

 

De wereld is niet meer wat die vroeger was...

De wereld is veranderd en de veranderingen gaan door, soms in een langzamer en soms in een versneld tempo. De val van de Sovjet Unie heeft geleid tot een eenpolige wereld met de Verenigde Staten van Amerika als enige supermacht, zowel op economisch als op militair gebied. Maar deze situatie heeft niet lang geduurd en het is de verdienste van Amerika dat het de opkomst van concurrenten en de terugkeer van Rusland naar het internationale toneel mogelijk heeft gemaakt. De globalisering is de bepalende factor geweest voor bijna alle veranderingen, waarvan de belangrijkste de opkomst van China en de geforceerde groei van de Chinese economie is.

Er hebben nog meer belangrijke veranderingen plaatsgevonden, waaronder de oprichting van de Europese Unie, de opkomst van nieuwe economische machten zoals India en BraziliŽ, de opkomst van de Islam als een overwinnende en bloedige subversieve ideologie, voorts de mutatie van het Marxisme en de invasie ervan op het gebied van cultuur en milieu, de opkomst van een nieuwe ideologie van het globalisme dat vijandig is tegenover naties, tegen hun grenzen, hun identiteit, en waarvan de alliantie met het Marxisme en de Islam tot doel heeft de fundamenten van de westerse samenlevingen te ondermijnen.

De westerse volkeren hebben een hoge prijs betaald voor de globalisering: bedrijfsverplaatsingen, deÔndustrialisatie, dalende lonen en pensioenen, structurele werkloosheid, onzekerheid, stagnatie van kleine steden ten gunste van grote stedelijke centra, ongecontroleerde immigratie, cultuurschok, onveiligheid, terrorisme, enz. Daarnaast is het cultureel marxisme via het onderwijs en de media geactiveerd om de traditionele cultuur en waarden te ondermijnen en zo de veerkracht van de westerse samenlevingen te verminderen.

Amerika is niet ontsnapt aan de wanpraktijken van de globalisering of aan de schadelijke gevolgen van het cultureel marxisme. De islamitische aanslagen van 11 september 2001 hebben Amerika ertoe gebracht het terrorisme te bestrijden, zonder echter de islamitische ideologie aan te vallen die het terrorisme heeft veroorzaakt. Het resultaat is een ongenuanceerde besteding van middelen in asymmetrische en eindeloze oorlogen. De daaruit voortvloeiende uitputting heeft de grenzen van de Amerikaanse macht aan het licht gebracht, evenals de tekortkomingen van de strategie die in de loop van de kwart eeuw na de val van de USSR naar voren is gebracht.

 

Een strategie aangepast aan de nieuwe realiteit

Lang voordat hij werd gekozen, was Donald Trump zich bewust van de moeilijkheden en uitdagingen waar hij als volgende president mee te maken zou krijgen. Door de bedrijfsverplaatsingen, de illegale immigratie en het gewapende interventionisme van zijn voorgangers in twijfel te trekken of zelfs aan de kaak te stellen, heeft hij zich de antipathie en zelfs de vijandigheid van de politiek en van het mediabestel op de hals gehaald. Hoewel hij de fouten uit het verleden en de schadelijke gevolgen daarvan voor de natie aan het licht bracht, heeft hij niet nagelaten verregaande hervormingen en drastische maatregelen voor te stellen om de situatie te corrigeren. Op het gebied van het buitenland-beleid was een nieuwe strategie nodig, die rekening moest houden met de nieuwe realiteit. Dat kan als volgt worden samengevat:

1. De belangrijkste tegenstander van het Westen is niet het Rusland van Poetin, maar China en zijn hegemonische ambities.

2. De Verenigde Staten is nu de grootste producent van olie en aardgas ter wereld. Hun aandeel op de wereldmarkt zal blijven groeien en zal het beter doen dan alle andere producenten samen in termen van groei. Het IEA (International Energy Agency, gevestigd in Parijs) voorspelt dat de Amerikaanse productie in 2030 32 miljoen vaten olie per dag zal bedragen. Dankzij Trump zullen de Verenigde Staten de komende decennia de energiemarkt domineren. Niemand kan de strategische impact van deze staat van overheersing negeren.

3. De Verenigde Staten zijn de belangrijkste strategische speler in de Perzische Golfregio, waar 30% van de olie in de wereld wordt geproduceerd en verscheept. Vanuit hun marinebases en vliegdekschepen controleren zij een groot deel van de Chinese olievoorziening.

4. Europa is een economische reus, maar een strategische dwerg. Het wil geen militaire macht verwerven die in verhouding staat tot zijn omvan noch wil het zijn afhankelijkheid van de Amerikaanse strijdkrachten verminderen.

5. Op basis van slechte ervaringen uit het verleden zijn Amerikaanse burgers meer dan terughoudend om militair in te grijpen in het buitenland.

6. Regimeveranderingen en pogingen tot democratisering van islamitische landen zijn echter tekortgeschoten; de Arabische lentes zijn veranderd in islamitische winters met, in veel gevallen, een terugkeer naar de dictatuur. De islam wordt nu erkend als een belangrijk obstakel voor de democratie, de mensenrechten en de rechtsstaat, en deze situatie zal alleen maar verslechteren.

7. De globalisering zal doorgaan, maar de globalistische ideologie raakt uit zijn voegen. Het nationalisme wint overal terrein: Oost-Europa, Griekenland, ItaliŽ, Oostenrijk, het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten, Rusland, BraziliŽ, India, de Filippijnen, Vietnam, enz.

8. Rusland is een economische dwerg en een nucleaire reus, maar heeft niet de omvang van een supermacht (ťťn enkel vliegdekschip bijna in puin, weinig militaire bases in het buitenland, een beperkt aantal moderne vliegtuigen en een relatief klein defensiebudget). Rusland kan een belangrijke rol spelen in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Centraal-AziŽ, maar niet op wereldschaal. Rusland is ook een christelijk land en zijn cultuur is niet vreemd aan die van het Westen.

9. India is een demografische reus en staat op het punt om ook economisch een reus te worden. Vroeg of laat zal het de uitdaging van een overheersend China het hoofd moeten bieden.

 

De Amerikaanse strategie is ontworpen om nieuwe en opkomende realiteiten weer te geven. Dit zijn de gevolgen:

1. De prioriteit voor de Verenigde Staten is om de grootste uitdaging economisch en strategisch aan te pakken: China.

2. Als zelfvoorzienende en zelfs netto-exporteurs van olie en gas hebben de Verenigde Staten niet langer een vitaal belang in het Midden-Oosten, maar als supermacht hebben zij een groot strategisch belang bij de bescherming van de olie- en lpg-stroom; zij hebben de controle over de Perzische Golf en de controle over de wereldpolitiek. Daarom moeten ze een einde maken aan de hegemonistische ambities van Iran.

3. De Verenigde Staten moeten zich verre houden van regionale conflicten die op lange termijn weinig of geen strategisch belang hebben. Regionale conflicten in islamitische landen zijn talrijk, complex, bijzonder bloedig en eindeloos, en moeten daarom worden vermeden, tenzij ze de strategische belangen van de Verenigde Staten rechtstreeks in gevaar brengen.

4. Amerika heeft er geen belang bij om gespannen betrekkingen met Rusland te onderhouden. Concreet gezien heeft het land dezelfde doelstellingen als Rusland, namelijk de nederlaag van de wereldwijde jihad en ook van de verzwakking van het globalisme.

5. Rusland is als voormalige grootmacht een bedreiging voor Oost-Europa, met name voor de Baltische staten, Polen en OekraÔne. Het risico van conflicten kan worden beperkt of weggenomen door middel van afschrikking (militaire bases in Polen, verkoop van defensieve wapens aan OekraÔne), economische sancties, en door middel van diplomatie.

6. Poetin begrijpt dat de Verenigde Staten geen bedreiging vormen voor Rusland. En Trump weet ook dat Rusland geen bedreiging vormt voor de Verenigde Staten. Maar een heerszuchtig China is een langdurige bedreiging voor zowel Rusland als de Verenigde Staten. Amerikanen en Russen hebben er geen belang bij om hun verschillen in stand te houden, het is logischer en winstgevender voor hen om samen te werken, en daarom moeten ze een einde maken aan hun rivaliteit. Onderhandelingen en wederzijds vertrouwen tussen de leiders zijn essentieel.

7. Het aanknopen van goede betrekkingen en een intensievere samenwerking met India draagt ook bij tot een tegenwicht tegen China.

8. Om hun nationale belangen te behartigen, moeten de Verenigde Staten rekening houden met de nationale belangen van andere landen, bondgenoten en tegenstanders. Voor Amerika is het doel niet om zijn wil op te leggen, maar om gemeenschappelijke grondslagen en compromissen te vinden om de samenwerking met zijn bondgenoten te versterken en langdurige conflicten met tegenstanders te voorkomen.

9. Dit hefboomeffect van de economische macht is het beste wapen in het geval van een conflict. Het geweld van wapens mag alleen worden gebruikt als laatste redmiddel en ter zelfverdediging.

10. Militaire macht en economische macht zijn onontbeerlijk voor de diplomatie: spreek behoedzaam en houd tegelijkertijd een stok achter de deur.

11. De Verenigde Staten mogen nooit een oorlog voeren als de militaire overwinning zich niet kan vertalen in doorslaggevend politiek gewin.

Dit alles maakt de zogenaamde Trump-doctrine uit. Die heeft tot doel om China in bedwang te houden en een einde te maken aan het expansiebeleid van Iran. Zoals we kunnen zien, is Trump niet isolationistisch, hij is voornamelijk realistisch en pragmatisch, in tegenstelling tot andere Amerikaanse politici, verwerpt hij de verouderde logica van de Koude Oorlog.

 

De meesterspeler

Trump weerstond met succes de druk; de oorlog in het Midden-Oosten en de Perzische Golf sprak hem niet aan. De druk op hem komt van de politieke klasse in Washington, maar ook van IsraŽl, Saoedi-ArabiŽ en de Verenigde Arabische Emiraten. Hij is niet in de Turks-Koerdische val gelopen en heeft zich onthouden van het bombarderen van Iran als vergelding voor de aanval op Saudische olie-installaties. Hij was slim, omdat hij door de terugtrekking van Amerikaanse soldaten uit SyriŽ de Koerden dwong zich tot Assad en Rusland te wenden. Als gevolg daarvan verandert het conflict van gezicht, niet langer alleen tussen Turkije en de Koerden, maar tussen Turkije en SyriŽ en de Koerden, samen gesteund door Rusland. De spanning tussen Turkije en Rusland en zelfs tussen Turkije en Iran is groeiende, en zelfs tussen Turkije en Iran, dat niet blij is te zien dat de Turken SyriŽ, dat in hun ogen een satelliet is, bedreigen. De Turkse agressie tegen SyriŽ (en niet alleen tegen de Koerden) maakt van de voormalige "bondgenoten" (Rusland, Turkije en Iran) dus rivalen. De winnaars in dit spel zijn Trump, Poetin en Assad. Trump omdat hij, zonder een schot te lossen, de Russisch-Turkse-Iraanse alliantie wist te doorbreken, Poetin omdat hij de facto de beschermer van SyriŽ werd en Assad omdat hij het hele Syrische grondgebied terugwon. Iran heeft te maken met economische sancties die het land in zijn greep houden, een verzwakt Iran is goed nieuws voor Poetin. Na verloop van tijd zal Iran kracht blijven verliezen en zullen Trump en Poetin SyriŽ bevrijden van de Iraanse controle.

Erdogan lijkt de grote verliezer van het spel te zijn. De gevechtstroepen, bestaande uit jihadistische agenten, troffen ervaren en goed voorbereide Koerdische strijders aan. De militaire opmars waarop hij gehoopt had, vond niet plaats, het heldhaftige verzet van de Koerden hield de oprukkende vijand tegen en zorgde er zelfs voor dat hij tegenslag ondervond. Naast deze vernedering van Turkije heeft de Amerikaanse president Turkije door het opleggen van economische sancties het land gedwongen de vijandelijkheden te staken en aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Trump blijft de meester van het spel.

 

Iran in het vizier

Geld is de levensader van de oorlog en van de Iraanse mullahs, die er een verschrikkelijk tekort aan hebben. Zij gaan nog steeds door met hun vlucht naar voren. Daardoor slagen ze er niet langer in om hun bedoelingen te camoufleren en ze bewijzen dat Trump en Netanyahu volkomen gelijk hebben. Vijf jaar geleden gaf Obama, in een monumentale afzetmarkt, de mullahs alles wat ze nodig hadden om hun hegemonie-project te realiseren, waaronder de vorming tot satellieten van de vruchtbare sikkel (Irak en SyriŽ), de vernietiging van IsraŽl, de destabilisatie van Jemen en de effectieve controle over de gehele olieproductie in de landen rond de Perzische Golf.

Maar Iran heeft niet alleen regionale ambities. Zijn imperialisme is niet alleen territoriaal en politiek. De religieuze dimensie neemt daarbij een prominente plaats in. De sjiitische mullahs positioneren zich als voorvechters van alle categorieŽn van de islam; voor moslims die overal verspreid zijn, willen zij bewijzen dat zij alleen, gemotiveerd door een onwankelbare overtuiging en wil, in staat zijn om de islam te laten zegevieren. Het soennitische jihadisme gebruikt vuurwerk, terwijl Iran grondgebied in beslag neemt, raketten lanceert, en kernwapens produceert. De oorlog wordt niet alleen ter plaatse uitgevochten, maar nog meer in de hoofden en de harten van de moslims; het aspect van de bekering is onlosmakelijk verbonden met het Iraanse imperialisme.

Door zich terug te trekken uit de nucleaire deal en verstikkende sancties op te leggen, probeerde Trump het momentum van de mullahs te breken. Maar ze hoorden het niet op die manier. In plaats van hun oorlogsinspanning aan te passen aan de weinige beschikbare middelen, kozen de mullahs ervoor om de kaars aan beide einden te laten branden, in de hoop een klap uit te kunnen delen en zo de situatie in hun voordeel te keren. Maar alles wat zij tegen IsraŽl hebben ondernomen, is op jammerlijke wijze mislukt, hun wapenopslagplaatsen en raketbases in SyriŽ en Irak zijn systematisch vernietigd, in sommige gevallen vlak voor de lancering van de apparatuur zijn er bij deze operaties honderden Iraanse soldaten en technici gedood of gewond geraakt. De IsraŽliŽrs verzetten zich tegen de zelfmoordneigingen van de mullahs, tegen de koelbloedigheid van de elitaire scherpschutter.

 

In een poging om Trump aan te zetten tot vergeldingsmaatregelen met wapens, hebben de mullahs de provocaties vermenigvuldigd: sabotage van tankers, raketvuur tegen een Amerikaanse drone, en bombardementen op olie-installaties in Saoedi-ArabiŽ. Trump bleef onvermurwbaar en wijkt niet af van zijn oorspronkelijke plan om de mullahs in beweging te laten komen om al hun patronen te verbruiken. Het opheffen van de sancties is afhankelijk van het opgeven van hun nucleaire ambities, het stopzetten van de productie van middellange- en langeafstandsraketten, het intrekken van de steun aan Hamas en Hezbollah, en het definitief opgeven van hun imperialistische project.

Trump's afwachtende houding heeft hem harde kritiek opgeleverd: niet reageren is een aanmoediging voor Iran, en het initiatief overlaten aan de mullahs stelt hen in staat om hun plan zonder obstakels voort te zetten. Trump heeft niet geaarzeld zich te realiseren dat degenen die hem oproepen Iran aan te vallen, de eersten zullen zijn die de slachtoffers van de oorlog zullen betreuren en een einde zullen eisen aan de vijandelijkheden. Aan de SaoediŽrs die hem vroegen om te reageren, stelde Trump juist voor dat ze het zelf zouden doen. Op Amerikaanse politici die een militaire reactie eisten, herinnerde Trump hen eraan dat het veel gemakkelijker is om de oorlog te verklaren dan deze te beŽindigen.

Trump had echter alle reden om tevreden te zijn met de rest van de gebeurtenissen: de vernietigende overval op Saoedi-Arabische olie-installaties heeft bewezen dat het mogelijk is om de productie van Saoedi-ArabiŽ met 50% te verminderen zonder dat dit leidt tot een aanzienlijke stijging van de olieprijzen. Feit is dat er nu een overdaad aan olie is, mede dankzij de voortdurende toename van de Amerikaanse productie. De IraniŽrs dachten dat ze een grote slag zouden slaan en ze deden het goed, maar het eindresultaat is echter in hun nadeel. Zij hebben aangetoond dat de olie van de Perzische Golf, waar zij deel van uitmaken, aan belang heeft ingeboet, dat het mogelijk is de gehele Iraanse productie en de helft van die van het Arabische schiereiland in te krimpen zonder dat dit schokken in de wereldeconomie veroorzaakt.

 

Dit incident bevestigt Trump's strategie. Engeland, Frankrijk en Duitsland hebben eindelijk erkend dat Iran verantwoordelijk is voor de inval en dat het bereid is de wereldeconomie te beschadigen. De havikse houding van de mullahs heeft een averechts effect gehad, in die zin dat ze ertoe hebben bijgedragen dat de Europeanen dichter bij de standpunten van de Verenigde Staten zijn komen te staan. Maar de agressie van Iran heeft ook de aandacht gevestigd op de risico's van een overmatige afhankelijkheid van islamitische olie, aangezien de geÔndustrialiseerde landen nu gedwongen worden hun bevoorradingsbronnen te spreiden.

Trump wacht geduldig tot de rijpe vruchten van de boom vallen. De wurging van de Iraanse economie verzwakt het vermogen van de moellahs om de oorlog op verschillende fronten voort te zetten. Hezbollah-milities, Iraakse milities, Houthi-strijders en Palestijnse jihadisten riskeren hun leven niet alleen voor de zaak van Allah en de mooie ogen van de Opperste Leider. We zien nu al de gevolgen van het gebrek aan geld. De Libanezen gaan de straat op en demonstreren gewelddadig tegen hun leiders en hun economisch beleid. Hun economie, dat is de door de oliemonarchieŽn uitgehongerde economie, kan niet langer rekenen op de vrijgevigheid van de mullahs. De milities van Hezbollah hebben moeite om hun families te voeden. Het moreel is op een dieptepunt aangeland en niemand is bereid om zich op te offeren voor een verloren zaak.

 

Een herenigd SyriŽ

In SyriŽ is Assad buiten gevaar, hij heeft zijn redding vooral te danken aan Poetin, maar zonder Iran en Hezbollah zou hij het nooit zo lang hebben volgehouden. Zijn geluk heeft hem niet in de steek gelaten en hij moet zich gelukkig prijzen dat Trump geen voorstander is van een regimewisseling. Als gewetenloze dictator moet hij de gebeurtenissen in Libanon met een bezorgd oog volgen, want hij zal waarschijnlijk niet langer op Hezbollah kunnen rekenen. Vergeet het, Trump geeft hem een stok, de Koerden hebben geen andere keuze dan zich bij Assad aan te sluiten en dankzij hen bewerkstelligt Assad de territoriale eenheid van SyriŽ. Maar hij moet nog steeds zijn land wederopbouwen, het geruÔneerde Iran heeft niets te geven, Rusland heel weinig, en de oliemonarchieŽn zouden hem graag willen helpen als hij Iran zou laten vallen. Assad is een duistere nationalist, hij staat in het krijt bij de Perzen, maar niet om de gouverneur te spelen; hij weet een schip dat vergaat te herkennen en hij heeft geen zin om er mee ten onder te gaan.

Door de hereniging van SyriŽ mogelijk te maken, veroorzaakte Trump zelfs in zijn eigen kamp tandengeknars. Zijn besluit is echter in overeenstemming met de strategie en de koers die hij al lang voor zijn verkiezing had uitgestippeld. Aangezien de oprichting van een Koerdische staat in heel Koerdistan is uitgesloten, is het niet gepast om het Syrisch-Koerdische grondgebied te scheiden van SyriŽ. Trump gelooft dat de burgeroorlog lang genoeg heeft geduurd en dat het tijd is om de vernietiging en het bloedvergieten te stoppen. In tegenstelling tot Rusland hebben de Verenigde Staten slechts een marginaal strategisch belang bij het Syrische conflict. Na de vernietiging van het islamitische kalifaat is de aanwezigheid van Amerikaanse soldaten in SyriŽ niet meer van belang.

 

Tot slot

Degenen die, door een bijna Pavloviaanse reflex, alsmaar én ten onrechte kritiek leveren op Trump, veroordelen zichzelf tot het niet begrijpen van zijn buitenlands beleid. Zoals gezegd is de Amerikaanse president een pragmatisch realist. Ideologie en vooroordelen horen niet thuis in zijn strategische overwegingen, alleen de realiteit heeft het recht om gehoord te worden. Trump speelt altijd om te winnen, en daarvoor gebruikt hij alle macht van de Verenigde Staten. Het siert hem echter dat hij grote terughoudendheid aan de dag legt als het gaat om het gebruik van wapens.

Als een bekwaam strateeg probeert hij nooit de tegenstander te vernederen, want voor hem moet elke confrontatie eindigen in een overeenkomst. Als hij er alles aan heeft gedaan om het Islamitisch Kalifaat te vernietigen, dan is dat omdat hij begreep dat 't het absolute kwaad was.

Het beste is de vijand van het goede. Daarom verwerpt Trump het idee om het regime van Assad omver te werpen, misschien herkent hij in Assad zelfs wel een strijdlustige nationalist die zijn land liefheeft en beschermt, een leider die niettemin respect afdwingt.

De Iraanse moellahs zijn nog niet klaar met het innemen van Trump's medicijn. Hun fanatisme, hun wreedheid en hun verlangen naar overheersing veroordelen hen al bij voorbaat. In tegenstelling tot Assad houden zij niet van hun land en nog minder van de IraniŽrs, die het recht hebben om te hopen dat Trump als winnaar uit de bus zal komen, zodat zij zich eindelijk van hun juk kunnen bevrijden.

27 October, 2018.

Reproductie geautoriseerd. © Hélios d’Alexandrie voor Dreuz.info.

CONTACT - TERUG


TOP OF PAGE

This site Copyright 1998-2019 by Rudolf A. Bruil

 

 

news and views